Een interview met juffrouw ans


Ans Klein Hazebroek neemt afscheid van haar J.J. Anspachschool

Veiling themamaterialen voor de Cliniclowns op 28 juni

Ans Klein Hazebroek gaat aan het eind van dit schooljaar afscheid nemen van de J.J. Anspachschool. Ze was daar maar liefst 43,5 jaar lang juf Ans. Ze was en is een begrip. Iedereen die bij haar in de klas zat, heeft herinneringen aan een heel speciale juf. Een juf die van haar vak en bovenal van “haar” kinderen hield.

Juf Ans vertelt

Een half leven lang op één school, haar school en dan met pensioen gaan. Dat is niet iets wat je zo maar even doet. Daarom heeft Ans haar afscheid ook zelf geregisseerd. Daar hoorde ook het interview bij dat ik, Piet Willeboordse, oud-collega in dit kader bij haar thuis mocht doen. Wie Ans een beetje kent zal er niet verbaasd over zijn dat Ans precies weet welke hapjes en drankjes ik lekker vind en dat ze die dus in overvloed in huis gehaald heeft. Als ik na wat gezellig gebabbel voorstel toch maar eens aan het interview te beginnen en ik haar vraag of ze hiervoor zelf wat voorbereid heeft, zegt ze: “Nee hoor, ik ben benieuwd”. Maar daarna is ze niet te stoppen en vertelt ze de hele avond over vroeger, over nu en over straks.

Bewuste keuze

Ans vertelt dat de keuze voor het onderwijs al heel jong gemaakt was. Het werken met jonge kinderen was als het volgen van haar hart. Haar eigen lagere schoolperiode heeft haar daartoe waarschijnlijk al geïnspireerd. Met haar eigen lievelingsschooljuf heeft ze vele jaren gecorrespondeerd. Met het schoolhoofd van de dorpsschool in de Achterhoek waar Ans Klein Hazebroek toen woonde, heeft ze zelfs nu nog contact. Toen ze op 1 januari 1976 aangenomen werd als kleuterleidster van “De Paddenstoel” was ze samen met de leerkrachten van de J.J. Anspachschool de zesde collega. De school was toen al groeiende, maar dus nog best klein. Vergaderen, als je dat zo noemen mag, gebeurde op het schoolplein.

Terugkijkend op haar carrière in het onderwijs zegt Ans dat ze geen enkele spijt heeft gehad van haar keuzes. De keuze voor het jonge kind past helemaal bij Ans. De keuze voor de J.J. Anspachschool was natuurlijk meer een sprong in het diepe. Van Dongen had ze nog nooit gehoord. Laat staan van de protestants Christelijke school die daar stond. Maar het is al snel “haar” school geworden en altijd gebleven. Ze voelt zich er thuis en kijkt terug op een mooie tijd.

Heel speciaal

Ans zegt van zichzelf dat ze puur en eerlijk is. Ze speelt geen rol. Ze is goed te lezen, zowel verbaal als non-verbaal. “Ik ben geen overhaaste beslisser. Nieuwe leermethodes, innovaties en leermaterialen wil ik eerst goed bekijken, op hun waarde schatten en uitproberen. Dan kan ik er ook 100% voor gaan. Als ik eenmaal overtuigd ben van de meerwaarde sta ik tot op de dag van vandaag open voor nieuwe ontwikkelingen. Maar er zijn bepaalde principes die ik nooit heb willen en kunnen verloochenen. Behalve het spelend en handelend leren is dat zeker de relatie met het kind. Ieder kind moet zich veilig voelen, moet vertrouwen ervaren om tot leren te kunnen komen”. Sommige nieuwe ouders zeggen wel eens, dat haar leslokaal net een huiskamer lijkt.  “Ik voel me er thuis en wil dat mijn leerlingen zich er ook thuis voelen”. Als ik zeg dat de moeite die Ans er voor doet om de relatie met de kinderen en hun ouders te leggen en te onderhouden haar tot zo’n speciaal persoon maakt, antwoordt Ans: “Nou, dat vind ik vanzelfsprekend hoor”. Als ik haar wat voorbeelden geef van kleuters die het hebben over de mooiste dag van hun leven als ze babbelen over een bepaalde schoolactiviteit of over kinderen die ’s morgens met open armen op haar afstormen of over ouders die voor Ans in grote getalen klaarstaan om te helpen bij één van haar plannen, dan glimlacht Ans. Ans vindt het vanzelfsprekend dat ze zoveel investeert in haar ukken, zoals ze haar leerlingen noemt en enorm hecht aan een goede band, maar het is wel degelijk heel speciaal.

Ook aan een goede relatie met haar collega’s is Ans erg gehecht. Samen mooie dingen voor elkaar krijgen zoals bij jubilea en schoolbrede projecten te zien was. Behalve het vieren van feesten en jubilea was het samen verwerken van verdriet en leed ook iets wat Ans altijd bij zal blijven.

Iets meegeven

Dat lesgeven meer is dan kennisoverdracht hoef je Ans niet te leren. Ans zegt: “Kinderen waarden en normen en respect bij te brengen heb ik altijd heel mooi gevonden om te mogen doen. Bij mij is de leidraad altijd mijn eigen persoonlijk geloof in Jezus geweest. Het werken op een protestants Christelijke school heb ik altijd fijn gevonden. Ik zou niet anders willen of kunnen. Het gaat niet over geloof opleggen; het gaat erom dat kinderen later in alle vrijheid kunnen kiezen voor een vorm om zin te geven aan het leven. Dat ik daar in de basis mijn steentje aan heb mogen bijdragen, daar kan ik van genieten.  Ik hoop dat de aangestoken vlammetjes bij de kinderen, maar ook de J.J. Anspachschool zullen blijven branden”. Juf Ans staat erom bekend dat ze heel vaak iemand een kaartje stuurt. Dit voorbeeldgedrag werpt zijn vruchten wel af in de klas. Als er iemand ziek is, een medeleerling of een meester of juf dan stelt er altijd wel een kind voor om samen een kaartje te sturen. Dit gebeurt dan ook gelijk!

Alles of niks

“Ik denk dat ik de lat wel hoog leg voor mezelf, ik ben best perfectionistisch, het is niet snel goed genoeg”, vertelt Ans over haar werk. Daarom steek ik er ook veel tijd in. Eigenlijk ben ik nooit klaar. Ik vind het niet erg om in de vakanties naar school te gaan en dan mijn lokaal helemaal aan te kleden in het thema dat gaat komen. Ik ben ook vaak een van de laatsten die ’s avonds weer naar huis gaat. Ik ben een doener. Ook voor de kinderen leg ik de lat hoog, ik wil er graag uithalen wat erin zit. De energie die je in je werk en vooral in de kinderen steekt, krijg ik ook weer terug. Het oprechte enthousiasme, de spontaniteit en de onbevangenheid van de kinderen, daar geniet ik elke dag weer van. Lesgeven is veel meer dan een baan”.

“Toen iemand mij voorstelde om wat minder dagen per week te gaan werken, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Het is bij mij alles of niks. Als ik bijvoorbeeld twee dagen per week zou werken, dan zou de andere dagen toch nog op school te vinden”.

Een jaar lang speciale activiteiten

Iemand die met zoveel passie en inzet voor de klas staat en dat ook tot de laatste schooldag wil doen, moet wel moeite gehad hebben om afscheid te gaan nemen en met pensioen te gaan, opper ik. Ans beaamt dit en zegt dat ze ook heel lang over dit besluit heeft nagedacht. Omdat de stap zo groot is, heeft Ans zelf een heel aantal activiteiten in het lopende schooljaar gepland die te maken hebben met afscheid nemen. Er zijn ook zoveel aspecten dat die niet in één dag zouden passen. Er was een heuse borduurmiddag met oma’s. Opa’s en vaders hielpen bij een timmerproject. Ze zei tegen de kinderen van tevoren dat ze wel een beetje rustig moesten zijn op die dagen omdat opa’s en oma’s zo’n drukte niet gewend waren. Even later realiseerde ze zich dat ze zelf ongeveer even oud was als de meeste grootouders. ”Maar ik voel me niet oud hoor”, haast Ans zich te zeggen.  Voor januari had Ans een stamppotbuffet bedacht. Dit werd heel enthousiast opgepikt door de ouders en het resultaat was dat maar liefst 77 mensen konden genieten van een gezellig en waardevol diner. Ouderbetrokkenheid ten top! Op 28 februari kwamen de kinderen bij de juf thuis voor een verjaardagsontbijt. Ook hierbij hielpen er weer ouders en een opa; zelfs de voortuin werd versierd.  Binnenkort gaat Ans ook nog een keer picknicken met haar ukken. Daarvoor gaan 32 opa’s en oma’s op een kleedje in het gras zitten.  Ans ziet ook erg uit naar een reünie op 17 mei van alle (oud-)collega’s waarmee ze samengewerkt heeft. Er hebben zich al 59 mensen aangemeld. Ans wil ook een afscheidscadeau geven. Ans heeft in de loop der jaren heel veel themakisten ontwikkeld. Daarvoor heeft ze heel spullen zelf gekocht en verzameld. Denk hierbij aan prentenboeken, knuffels, verkleedkleren en nog veel meer. Op vrijdag 28 juni houdt ze een veiling van al die spulletjes. Ans hoopt dat er heel veel ouders, collega’s en oud-leerlingen komen en bieden op de materialen. De opbrengst gaat naar de Cliniclowns.

Allemaal activiteiten die echt bij juffrouw Ans passen en waarvan ze enorm genoten heeft of nog naar uitziet.

Dankbaar en blij

Ans wil vooral benadrukken hoe blij en dankbaar ze is dat ze dit werk voor haar kinderen, op haar school en met haar collega’s heeft mogen doen. Ze is ook heel blij dat ze haar loopbaan in goede gezondheid kan afsluiten en zelf de keuze heeft kunnen maken. Ze vergelijkt jonge kinderen met bloemen die in de knop zitten. Als je ze licht, ruimte, water en voeding geeft dan bloeien ze open. Ze bedankt alle kinderen voor hun onbevangenheid, de ouders voor hun hulp en vertrouwen en de collega’s en directie voor hun collegialiteit en vriendschap.